treavalon.com

DE JELLINEKKLINIEK

 

Al geruime tijd geleden hadden ze hun huwelijk afgesproken. Het moest op een zaterdag plaatsvinden op het stadsdeelkantoor om 16.00 uur. De vrijdag voor de bewuste zaterdag werd ik opgebeld door een medewerkster van de afdeling Burgerzaken met de vraag of ik contact had gehad met het bruidspaar. Ik vertelde haar dat ik ruim een maand geleden vier keer de het 06-nummer had ingesproken maar dat er geen reactie hierop was gekomen. Tien dagen geleden had ik een ander telefoonnummer van ‘de afdeling’ had gekregen maar toen ik dat nummer belde werd mij door een ingeblikte juffrouw medegedeeld dat het telefoonnummer niet in gebruik was en dat vervolgens de verbinding zou worden verbroken.

De huwelijksvoltrekking was nog niet betaald en ook de getuigenlijst was niet ingeleverd. Volgens een aantekening op het dossier zou de bruidegom in de Jellinekkliniek (verslavingszorg) zitten of hebben gezeten. De kliniek werd opgebeld maar deze verstrekte, uit privacy-oogpunt, geen informatie. De cliëntenraad nam op die vrijdagmiddag de telefoon niet op en de bewindvoerder wist het ook niet of wilde het niet zeggen.

De beslissing werd genomen dat de bodes niet naar het stadsdeelhuis hoefden te gaan om deze te openen en ik ook niet hoefde te verschijnen. Al met al is hier veel energie in gestoken met als resultaat: 0,0. Bovendien had het huwelijk nooit afgesproken mogen worden want de ondertrouw blijft één jaar geldig en binnen die tijd moet er getrouwd zijn. De betrokken ambtenaar had waarschijnlijk niet goed gekeken want de trouwdatum was 1 jaar en 11 dagen na de ondertrouwdatum afgesproken. Dus de ondertrouw was verlopen en er had toch niet getrouwd kunnen worden. Zelfs voor dispensatie van de wachttijd door de Officier van Justitie was het te laat.

Het was dus maar goed dat niemand op de betrokken dag en tijdstip verscheen.

 

TWEE KEER NIKS

 

Het zag er veelbelovend uit die morgen; 2 te voltrekken huwelijken waarvan alle papieren in orde waren en bovendien waren betaald. Het eerste huwelijk zou om 10.00 uur moeten plaatsvinden en het tweede om 11.00 uur. Ruim op tijd, gekomen met de trein uit Lelystad, was ik aanwezig en ik had er zin in. Kwart voor tien: niemand; dat kan. Tien uur: niemand; dat kan ook. Kwart over tien: nog niemand en toen ik maar eens belde verzandde ik, zoals verwacht, in de voicemail. Kortom, ze kwamen niet te laat, nee ze kwamen helemaal niet. Dan maar het huwelijk van elf uur. Kwart voor elf: niemand; dat kan. Elf uur: niemand; dat kan ook. Kwart over elf: nog niemand. Kortom, ook dit bruidspaar kwam niet opdagen en liet niets van zich horen. Heel vervelend is het dat je van half tien tot twaalf uur in spanning verkeert met toch de gedachte: gebeurt er nog iets. Dagen later hoorde ik van een medewerker op de afdeling Burgerzaken dat de bruidegom van 10.00 uur wel een dag van te voren had opgebeld en had gezegd dat hij op weg was naar Maastricht. En dat hij niet van plan was om voor zijn huwelijk terug te keren. (??!!??) Maar dat was mij op de bewuste trouwdag niet medegedeeld en stond ook niet op het dossier.

Om half een pakte ik ietwat verbijsterd de bus naar het station   en met een beetje de ziekte in mijn lijf nam ik de trein naar Lelystad. Die gelukkig wel op tijd vertrok.

 

Trompetter en majorette

 

Hij was van de trompetters en zij van het majorettekorps. Door een wederzijdse kennis kregen zij een relatie en nu is hij niet alleen van de trompetters maar zij inmiddels ook.

Met Koninginnedag liep het korps door het dorp en langs het raadhuisje uit 1652. De luiken waren dicht en dat intrigeerde ze zeer. Toen besloten te trouwen moest dat zeker in dat raadhuisje gebeuren met nu de luiken open.

Met een oude Princes, waarschijnlijk uit de dertiger/veertiger jaren kwamen ze aan. De bruidegom ging met alle gasten naar binnen en de bruid werd weggegeven door haar vader. De bruid zag er als een echte bruid uit: lang en in het wit en met de juiste uitstraling. De bruidegom hoefde niet voor ontvangst te tekenen; zoveel vertrouwen hadden ze wel in hem.

Eerst staken ze een kaars aan voor degenen die door overlijden niet bij de huwelijksvoltrekking aanwezig konden zijn. Toen kwam de toespraak. Ze luisterden heel goed naar me en in de ogen van de bruid waren heel vochtig. Ze zeiden ‘ja’ en na het tekenen van de akte en het uitreiken van het trouwboekje droeg ik ze over aan de goede zorgen van de bode.

Door hun ontroerende simpelheid raakte ik ook wat geëmotioneerd en deed ik mijn uiterste best om bij te dragen aan de dag van hun leven. Uit het applaus van de aanwezigen en het dankwoordje van het bruidspaar bleek dat ik daarin geslaagd was. En met een tevreden gevoel kon ik de luiken weer dichtdoen.

 

Naar boven

Copyright © 2014. Alle rechten voorbehouden treavalon.com